(میلاد دخت پیامبر مصطفی، فاطمه زهرا بانوی بزرگ عالم مبارک باد)

هوایی تازه در ثانیه ها دمیده است

غزل با لبخندش شعر می نوشد

و

قلم خاکستری را بر لوح سپید می رقصاند

تا نام مقدس یاس ستاره باران شود

روز مادر را به همه مادران مسلمان تبریک ئ تهنیت عرض می کنم

                                                   از متن را تقدیم به مادر خودم و همه مادران می کنم

چون  ره از آغاز شب آغاز گشت

                                          لاجرم راهم همه در شب گذشت

آندم که چشمانم در آن خاموش بر چشمان من لغزید در قعر تردید این چنین گفتم: آیا

نگاهش پاسخ پر آفتاب خواهش تاریک قلب یاسبارم نیست؟

آیا نگاه او همان موسیقی گرمی که من احساس آن را در هزاران خواهش دارم ، نیست؟

لبم لرزید اما گفتنی ها بر زبانم ماند./.

اگر می توانستی بیائی، ترا با خود می بردم

تو نیز ابری می شدی و هنگام دیدار ما از قلب ما آتش می جست و دریا و آسمان را روشن

می کرد، اما تو نمی توانی بیائی، نمی توانی، تو نمی توانی قدمی از جای خود فراتر بگذاری

و

میان من و تو به همان اندازه فاصله هست که میان ابرهائی که در آسمان و انسانهائی

که بر زمین سر گردانند...

دیگر در فریاد من آتش امیدی جرقه نمی زند

چرا که من ، دیرگاهی ست جز این قالب خالی

که به دندان طولانی لحظه ها خائیده شده است

نبوده ام، جز منی که از وحشت خلاء خویش

فریاد کشیده است  نبوده ام./.

نام هیچ کجا و همه جا

نام هیچگاه و همه گاه

آه که چون سایه ئی به زبان می آمدم

بی آنکه شفق لبانم بگشاید

و

بسان فردائی از گذشته می گذشتم

بی آنکه گوشت های خاطره ام بپوسد

پیش پای منتظرم راه ها چون مشت

بسته ئی می گشایی و من در گشودگی

دست راه ها به پیوستگی انسانها و خدایان می نگرم./.

همه بت هایم را می شکنم

تا فرش کنم برای راهی که تو بگذاری

همه بت ها را می شکنم تا راه بی پایان غزلم

از سنگفرش بت هائی که در معبد ستایششان

چو عودی در آتش سوخته ام، ترا به نهانگاه

درد من آویزد.

او را می بینم، او را می شناسم

روح نیمه اش در انتظار نیم دیگر خود درد می کشد

مرا نجات بده ای کلید بزرگ نقره!

مرا نجات بده!

شب پر ستاره چشمی در آسمان خاطره ام طلوع کرده است

دور شو آفتاب تاریک روز!

دیگر نمی خواهم ترا ببینم، دیگر نمی خواهم، نمی خواهم

هیچ کس را بشناسم، اما نیم شبی من خواهم رفت، از

دنیایی که مال من نیست، از زمینی که بیهوده مرا بدان بسته اند

و

 تو آنگاه خواهی دانست، خواهی دانست که جای چیزی در

وجود تو خالی است./.

تنها هنگامی که خاطره ات را می بوسم

در می یابم دیریست که مرده ام چرا که

لبان خود را از پیشانی خاطر تو سردتر

می یابم، از پیشانی خاطر تو ای یار!

ای شاخه جدا مانده من!

من خشکیده ام

من نگاه می کنم

من درد می کشم

من نفس می زنم

من فریاد بر می آورم

چشمان تو شبچراغ سیاه من بود./.

آیا تلاش من یکسر آن بود تا ناقوس مرگ خود را پر صدا تر به نوار در آورد؟

( سلام به همه دوستان مهربونم ممنون از نظرات گرمتون امیدوارم خسته کننده نبوده باشه)

من امروز خوشحالم چون یکی که برام عزیزه زنگ زد و حالم و پرسید بازم بهم امید داد

گفت:نباید زود خودم و ببازم منم بهش قول دادم وقتی باهام حرف می زد می خواستم داد بزنم

بگم دوستت دارم اما شرم این اجازه رو به من نداد اما از همین جا میگم دوستت دارم  کاش

مال من باشی اما این توقع زیادی که از بهونه هات جدات کنم راستی نگفته بودم ، دیشب

خوابت رو دیده بودم ، کنارم بودی اما یه جای دور بود، یه جایی که فقط سبز بود نمی دونم

شاید تو یه سبزه زار نمی دونم باد ملایمی می زد ، دست تو اروم تو دستم بود نمی دونم

در گوشم چی گفتی من خندم گرفت ، یهو دویدم اما برگشتم دیدم نیستی هر چی صدات کردم

یهو ترسیدم از خواب بیدار شدم، قلبم مثل ساعت می زد.

ساعت چهار صبح بود پاشدم وضو گرفتم نماز خوندم باهاش حرف زدم درد و دل کردم.

صبح اومدم منتظر بودم، دلم منتظر بود تا انتظارم به شیرین لبخند تو رسید./.

   ( عزیزان مهربونم با نظرات مهربونتون ارامش رو به کلبم برسونین تشکر)

در این انبوه زمان که نگاهها از هم دور است، در این میان که چهره ها رازهایی پنهانی دارند

تو آرامی هر چند در این قفس گرفتار شدی، شاید آنقدر امید داری که به فردایش می اندیشی

و خیال خاکستری را به اوج نگاهها می بری که شاید آبی جلوه دهد.

قفس، چهار دیواری بدن نما که به ظاهر پیداست حرفهای گنگی را می توان در باطنش دید

چهره هایی که دنیا را قفس می بیند و در آرزوی آزادی به انتظار نشسته اند اما، آنها گمان

می کنند کهآزادی آنها یک قفس تازه باشد که گرفتار می شوند، هر چند آرزوها، رسیدنش

به آخر خط است که آزادی پایان جمله هاست۲۴/۲/۸۳

(با من)

با من بمان

              تا بتوانم به گفته هایت گوش کنم زنگ خطر را بشناسم و خود را در مرحله امتحان بگذارم

با من بمان

             تا هیچگاه رنگ دو رویی در لحظه هایم نباشد و پاک باشم تا هرگز به گناهی آلوده نشوم

بوسه بر زمان فرصتی تازه می دهد که با من بمان تا غزل وار، شعر بنوشم

    از دم صبح ازل تا آخر شام ابد

                              دوستی و مهر بر یک عهد و یک میثاق بود

(دیوانه)

می دانی اینبار ، به دلتنگی هایش جواب دادی،اشک حسرت بارش را با چشمان مهربانت دیدی

آمدی تا برایش سراب نباشی، اما مگر این دیوار کاغذی تر تا دیگر بهانه ای جلوی نگاهش را نگیرد؟

ترا می خواهد، به نگاهت محتاج است به کلامت دل سپرده به سکوتت عادت کرده است، چرا هرزگاهی

دیوانه و بی تابش می کنی مگر او دلتنگ تو نمی شود؟

مگر حسرت را گوشه گوشه کلمات جا نمی کند تا کمی از تو بگوید آرام شود و خوابهای پریشان را

از خود دور کند؟بیا بیا، آغوشت را یکبار هم شده به روی فردایش باز کن، بگذارد در حسرتت آواره ترین

باشد./.۱/۱/۸۳  (از خودم بود تا اینجا از خودم بود)

(خستگی)

از تو خیابان گذر می کند به اطرافش می نگرد

سکوت را با قدمهایش تر می کند، سوار ماشین می شود

آدمهای مختلف، گاهی سکوت، گاهی ازدحام کلمات که یهو

در فضای بسته واژگون می شوند، اما سکوت یادآور خاطرات است

هر چند گذر آدمها و ماشین ها، تکرار دیروز و فرداهاست، فرداهایی

که هر کدام امیدی به دیدن صبحی دوباره دارند که خستگی ندارد

                        (ممنون ازنظرات گرمتون شاد باشید) از خودم بود

مرا به مرز بودن بازگردان

                              اینجا همه شب زده اند

                                                                  و

                                                                        من چشمانم همیشه برای تو تشنه است

قصد من فریب خودم نیست، دلپذیر!

قصد من فریب خودم نیست.

اگر لبها دروغ می گویند، از دستهای تو راستی هویداست

و

من از دستهای تو ست که سخن می گویم.

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

                                           زدم این فال و گذشت و اختر و کار آخر شد

     ( ببخشید با نوشتهام خستتون کردم از نظرات خوبتون ممنونم هم انتقاد هم پیشنهاد)

                   امروز بوی خاطره فضا را با عطرش پر می کند

امروز ، روزیست که دستان تو، برگی از هزاران ورق روزگار را باز می کند

و

لبخندی را میهمان دل گرمت که سعی و تلاش بی دریغ تو، بی فایده نبود

این روزنه عشق که امید بود، ترا راهی کرد به مقصدی که جایگاه موفقیت

 همیشه بهاری است.

تو یاد شبهای پر سکوت می افتی که فقط نورامیدبه اتاقت می تابید و لبخند

را جاری نگاهت می کرد.

پس دیدگان تو از این دیوار شیشه ای با یک شوق پیداست.

تو به مقصد خواهی رسید، چون اطمینانی که در دل تو جوانه زده است ترا به

اوج هدف می کشاند و غرق در هیاهوی رسیدن می شوی، بایاد تو، با عشق

آسمانی دل و طعم امید را به لذتی خواص می چشی و روی سکوی موفقیت

دستانت را به سویش بلند می کنی وزیر لب خالصانه شکر می گویی که تلاش

بیفایده نبود و اشک شوق را جاری دل امیدوارت می کنی، پس تلاش کن و بذر

محبت را روی زمین دانش بپاش تا....۱۳/۱۰/۸۲

                  ( با نظرات گرمتون امیدوام کنید هر چند... ممنون میشم)

سکوت جان حیات شد

لبخندی آغاز گشت

از میان قانون جنگل

بغضی شکسته شد

و

تولدی را آغاز کرد که

آن تولد دوباره توست

سلام بچه ها این چند روز تولد عزیزانی بود و هست

که من از همین جا به اون عزیزا تبریک میگم

به ابجیم فرزانه جون دایی عیسیآقا وحید

دوست عزیز امیدوارم همیشه سلامت و تندرست

و تو زندگی شاد و موفق باشند و عمر با عظت داشته

باشند

     (به همه کسایی که امروز تولدشون تبریک میگم)