سلام

شاید بگی با چه رویی سلام می کنی ،اصلا با چه رویی سراغم اومدی؟

نمی دونم چطور بگم اما بهت احتیاج دارم، بازم به بن بست رسیدم.

تشنگیم دوصد چند برابر شد،بازم دستای باد مرغ دل و گرفتار کرد.

بازم چشمای من به در خیره مونده، اره بازم دستم به سمت تو اومد

 چون جز تو کسی رو نداره، تو بگو من باید چیکار کنم؟

باید به چه راهی برم که برای یکبار هم هست نتیجه بده؟

نمی دونم ،شایدم قصه نمی خواد به اخر برسه

از این همه بلاتکلیفی خسته شدم دیگه ظرفیتم پر شده

بابا منم ادمم باید بفهمم تو این زمونه سهمی دارم یا نه؟

سهم من از این همه بودن چیه؟کاش جاده این و می فهمید

که رمقی دیگه واسه پاهام نمونده، اما بازم چشمامو می بندم

و

به سکوت فکر می کنم چون تو سکوت، ناگفته ها گفته میشه

اما بدون اشکام دیگه شرمی تو نگاهشون ندارن که به تو بگن

این و خوب می دونم که بازم با اغوشی باز پذیرای حرفام هستی

چون همیشه مال منی که تو اون و نداری، شاید سهم من همون باشه

شایدم...                                               اره منم رویای شب تو

شب

پاورچین پاورچین    

          می رفت

گویا به اندازه ی

کافی خستگی در

    کرده بود./.

استقبال کردندکمال تشکر و قدر دانی دارم.

  من از همه شما عزیزان ممنونم من برای چند ماهی قراره اپ نکنم یه مشکلی برام پیش

  اومد که فقط به دعا شما نیاز دارم نمی تون تک تک اسم ببرم که خدایی نکرده عزیزی رو

 جا بزارم فقط می گم از همه شما رفقای گلمم ممنونم امیدوارم هر کجا که هستید موفق

 و سلامت باشیدبه یاد همتون هستم تا امیددیدار

منتظر نشسته جاده،نازنین خدانگهدار

                                                   کاش می شد مثل گذشته بگی به امید دیدار

                                   دوستون دارم

قناری بی پرواز

دخترم!

        برادرت دیگر به خانه باز نمی گردد.

                                         به ستاره ها بگو

          دیگر آن ماه به آسمان ما نمی تابد

دریغا که شب های سیاه و سنگینی را در پیش داریم

                 غنچه ها را به تسلیتی دلخوش کن

                              که بهاران ما برای همیشه به خزان پیوست

                                                                               لک لک مهاجر

                   قصه هجرت او را برای من باز گفتند

                دیگه صدای خش خش پای او در خانه ی خاموش ما نمی پیچد

      دخترم اشتباه مکن

               اگر همهمه ای در باد می شنوی

                                          این صدای شیون برگهاست

                                      که در عزای قناری خاموش ما می گیریند

                        قفس خالی را از بالای پنجره بردار

                                                  و

      پر های خون آلود پرنده را بر باد ده!

                               زیرا نغمه ی همیشه اش را به یادم می آورد

                                                                                     دخترم!

                        بیا شب ها در مرگ برادر نوجوانت با هم بگرییم

    شاید تسکین یابیم

                              نه، نه دخترم!

                                         در خانه را باز بگذار

                                                          شاید او از هوا باز آید!

                              اما،نه گویا پریشان می گویم

                                                آخر، قناری من،پرش بر خاک ریخت

                                                                    قناری من خون آلود بود

                  مگر قناری پر شکسته خون آلود  به قفس باز می گردد؟

                          هیهات! از این خوش باوری

                                  اما نه،باور بی هنگام اگر چه غریبست

                                           شاید دست کم پدر داغ دیده را دلخوش کند.

    دخترم!

                 قفس قناری ما را بر پنجره بیاویزاما درش را مبند

                                          شاید قناری پریده، شاید به آشیان بازآید.

   آه، خداوندا!

                      تاب این کوه غم را ندارم

                                   این غم ویران کننده را با چه کسی قسمت کنم؟

                                این غم، استخوان مرا می تراشد

                                               قناری پر شکسته ی من خون آلودست

                                     قناری من ، بی نغمه است

                                                   قناری من، بی پروازست./.

قصه غزل

امروز 20/5/85 مردادماه.

12 سال پیش بهونه ای برای من متولد شد، بهونه ای که بهتر خودم و بشناسم

بهتر خودم و باور کنم، بهونه ای که طی دوازده سال پا به پای من اومد.

تو شادیها و غصه ها ،تو مهربونی ترانه ها، تو دلتنگی اقاقی ها، تو بن بست دو

راهی ها کنارم بود ،که همه لحظه هام می شد اره اون غزل، غزلی که واژه به

واژه معنی بودن و خواستن و به دلم فهموند.

فهموند که خودم و بهتر بشناسم،باید بهونه ای بر ای من پیدا کنی اما...

اون غزل، من ( درونی) که با منه، حالا دوباره متولد شد.

اره امروز تولد این مهربونه که سالها کنار یه بهونه، غزل می خونه اما باشه

بعدا" میگم اون بهونه که غزل با کمک وروجک، پیداش کردکیه!

غزل من ، غزل ترانه های پر سکوت تولدت مبارک./.

نیومدم از همه شما عذر خواهی می کنم مشکلی برام

پیش اومده فقط می خوام برام دعا کنین قربون همه

شما دوستای خوبم بشم من بی معرفت نیستم

روز پدر هم به همه شما پدرای خوب و مهربون تبریک

میگم